Het lopen op trein stations zou onder het onderwerp "bezigheid-therapie" moeten vallen. Het denken aan andere mensen en hoe hun leven zou zijn laat je eigen egoïsme even aan de kant staan. Er loopt een man voorbij, hij is een jaar of 35 ( of misschien lijkt hij heel jong en is hij een stuk ouder, who knows) en ik vraag me af of hij naar zijn vrouw en kinderen gaat of dat hij zometeen in een leeg huis thuis komt na een lange dag werken. Het lijkt me iemand die van koken houd maar ik kan er ver naast zitten. Is het een lieve vader ? misschien houd hij niet van kinderen.

Een moment later loop ik naar mijn trein, misschien heb ik alles wat ik wil.