Ze zou willen vluchten in dromen. Niet meer denken aan alle verplichtingen en de realiteit. nooit meer. alleen maar dromen. En soms vraag ik me af waarom mijn hoofd blijft overstromen met zorgen, ik blijf terug getrokken onder mijn deken liggen hopend dat ze weg gaan. snel, verdwijn. maar tevergeefs het heeft geen zin meer want eenmaal  andermaal in mijn hoofd blijven ze muurvast zitten.

Voorzichtig laat ik de woorden niet uit mijn mond komen maar ik laat ze gaan..
vanuit mijn ogen langs
mijn wangen naar
beneden stromen.

Ze praatte niet meer, haar ogen spraken boekdelen terwijl ze lief lachte.