Het lukte je om mij te raken met jou woorden, de woorden die nog lang in mijn hoofd zouden blijven rondzwerven. Ik probeerde me groot te houden zoals altijd omdat ik niet wilde laten merken dat de tranen op dat moment als vuurwerk over mijn wangen stroomden. Het vertrouwen in liefde en vriendschap durfde ik niet meer te gaan zoeken. en had de hoop al opgegeven.Maar jij, je raakte me met elk woord wat je verstaanbaar maakte, hoe je zachtjes mijn hand pakte en zei dat het goed zou komen. Je vertrouwde zoveel zeggende blik deed me goed. Zoveel snelwegen van gedachten gingen op dat moment mijn hoofd door. Je was speciaal. We konden van elkaar leren, met mijn onervarenheid en jou impulsiviteit was dat mogelijk. Samen sleepte we elkaar door de donkerste dagen heen opzoek naar onszelf. There is hope for the hopeless.