Alles

Blijven proberen, geen zorgen het komt allemaal wel goed. We doen het stapje voor stapje. Samen komen we eruit. En als het niet lukt. Pech. Alleen het nadeel is dat ik zo niet kan denken, van nature een perfectionist en een sterber. Het lukt me niet meer om zo te denken. Het kan heel misschien een beetje lukken, denk ik, nee het móet lukken voel ik. Waarom ben ik het-komt-wel-goed-en-meer-dan-mijn-best-kan-ik-niet-doen gevoel kwijt geraakt, alsof het ergens nog onder mijn bed ligt te verrotten, het voelt zo dichtbij maar kan er niet bij. I feel like giving up but I just can't quit. Maak je maar geen zorgen over de dag van morgen, de dag van morgen zorgt wel voor zichtzelf, zeggen ze dan. Vandaag lukt het nog wel, ik twijfel aan volgende week, en die weken daarna. Een mens lijdt het meeste aan het lijden dat hij vreest, dat is er weer een, maar ik geloof daarin. Mijn ouders zeggen altijd, meer doen dan je best kan niet, het komt wel goed, probeer maar, kijk maar hoe ver je komt. Maar mijn gevoel is alles of niets. en vandaag voelt het vooral als alles.